BURZENIE MURANOWA

- Urodziłem się na Muranowie i mieszkam tu całe życie. Chodziłem do podstawówki na Niskiej, gdzie teraz jest gimnazjum, a potem do liceum Poniatowskiego. Na spacery chodzę często do Ogrodu Krasińskich. Muranów to moje osiedle, spędziłem na nim całe dotychczasowe życie.

- Muranów jest świetnym miejscem do życia. Logicznie rozplanowane budynki, dużo zieleni, między blokami przestrzeń publiczna. Zwłaszcza Muranów Południowy autorstwa Bohdana Lacherta, ten zbudowany bezpośrednio na gruzach getta, ma bardzo czytelny układ architektoniczny – co widać
najlepiej z lotu ptaka. To osiedle jest nieporównywalnie bardziej przyjazne mieszkańcom niż późniejsze realizacje, np. Osiedle Za Żelazną Bramą. Lata czterdzieste i pięćdziesiąte ubiegłego wieku były ostatnimi, kiedy architektom udawało się jeszcze tworzyć, biorąc pod uwagę potrzeby
przyszłych lokatorów. W czasach gomułkowskich nie było to już możliwe, a potem przyszła era wielkiej płyty. Oczywiście, Muranów ma też swoje wady: brakuje choćby na nim parkingów, ale jak na ówczesną myśl techniczną i możliwości finansowe może zachwycać. Weźmy choćby plac na tyłach liceum Poniatowskiego, przy Nowolipiu. Widać, że został zaprojektowany jako centrum tej części osiedla, rodzaj agory: jest tam reprezentacyjny łukowaty budynek z arkadami, obok miejsce na parking i placyk targowy.

- Nie mam absolutnie takich zamiarów. To bzdura, rozpowszechniana przez ludzi, którzy cynicznie manipulują moją wypowiedzią dotyczącą zupełnie innego rejonu Warszawy. Kiedy w związku z dziurą, jaka pojawiła się w chodniku przy Nowolipiu, zleciliśmy badanie gruntu, na Muranowie pojawiły się ulotki informujące, jakoby miał to być wstęp do wyburzania przez burmistrza budynków z lat 50. Były sformułowane w taki sposób, że starsi mieszkańcy, nie orientujący się w przepisach, mogli poczuć się zagrożeni. I tak się stało, bo sam rozmawiałem na ten temat z zaniepokojonymi
starszymi sąsiadami. Dlatego – powtórzę raz jeszcze – jest to wyjątkowo cyniczna manipulacja, realizowana przez ludzi, którzy nie wahają się straszyć mieszkańców, żeby zrealizować własne małe interesy. A jednocześnie podpisują się jako „Społeczna strona Muranowa”, bo tak enigmatycznie sygnowane były ulotki! Jeszcze raz powtórzę więc: nie chcę i nie będę burzyć muranowskich budynków. Jedynym obiektem, jaki wyburzymy na Muranowie, będzie pawilon przy ul. Nalewki 2a w miejscu, gdzie kiedyś był bar Pod Papugami, a do niedawna całodobowy sklep z alkoholem. Kończymy właśnie prace projektowe przygotowujące go do rozbiórki.

 - Południowa część Muranowa – co przypomniała historia z dziurą w chodniku na Nowolipiu, pokazującą część przedwojennej piwnicy – jest zbudowana na gruzach getta, zgodnie z zamysłem projektanta Bohdana Lacherta. To miało być osiedle-pomnik. Co będzie, jeśli badanie gruntu wykaże, że takich dziur może pojawić się więcej?
- Dla muranowskich budynków i ich mieszkańców nie ma zagrożenia. Projektanci, stawiając bloki na gruzowych skarpach, zastosowali odpowiednie zabezpieczenia. Podobnie na jezdniach. Resztki przedwojennych piwnic mogą znajdować się natomiast w przejściach między budynkami, ale
nie oznacza to, że teraz muranowskie chodniki będą się masowo zapadać. Budynki podlegają okresowym przeglądom technicznym, ich stan jest monitorowany przez administratorów. Nie ma możliwości, żeby jakiś blok nagle zapadł się. Czekamy jednak na sygnały od mieszkańców – proszę o poinformowanie administracji przy ul. Dzielnej 10a, jeśli ktoś zauważy coś niepokojącego, np. pęknięcia w chodnikach. Przypuszczam zresztą, że dziura na Nowolipiu powstała tak szybko dlatego, że wcześniej grunt musiał zostać naruszony – może przez samochód stojący w tym miejscu. Na pewno też takie zjawiska nie są absolutnie żadną podstawą do burzenia bloków! O wyburzeniu można mówić w przypadku budynków opustoszałych ruder. Na Muranowie takich
nie ma.

- Nie ma więc możliwości prawnych wyburzenia Muranowa?
- Przede wszystkim nie ma takich zamiarów, ale możliwości prawnych też nie. Żaden burmistrz nie może sobie ot, tak wyburzyć budynku, jeśli nie nakazuje tego decyzja nadzoru budowlanego. Przy okazji dodajmy, że nadzór nie podlega burmistrzowi – żeby wykluczyć insynuacje, że „wszystko da się załatwić”. Muranowskie bloki to budynki w 90 proc. wspólnotowe, nie należące do miasta – czyli częściowo będące własnością prywatną mieszkańców. Żaden z nich nie jest w stanie technicznym, który zagrażałby zdrowiu i życiu mieszkańców. Nie ma możliwości by aby nadzór budowlany
nakazał wysiedlenie lokatorów.